حادثه به آن ربطى نداشته باشد . مثلا وقتى در قرآن مىخوانيم كه زن لوط صلّى اللّه عليه و آله و سلم مهمانان شوهرش را به قوم خود كه در ارتكاب كار زشت با مردان حريص بودند ، لو داد ؛ تعجب مىكنيم و مىگوييم : آيا سزاوار است كه قرآن تاريخ قوم لوط را در خصوص اين خصلت زشت و پست ثبت كند ؟ ! ( 1 ) آيا احدى مىتواند بگويد : من شخصا به اين مسأله بىارزش كه در قرآن آمده ، اهميت نمىدهم ؟ ! يا قضيه را به گونهء ديگر مىفهميم و مىگوييم : اگر خداوند سبحان مىخواست براى قوم لوط تاريخ نگارى كند ، براى ساير ملّتها مثل فينيقيها ، كلدانيها ، آشوريها ، رومىها ، ساسانيان و ديگران تاريخ نگارى مىكرد و مىديديم كه از بسيارى از سياستها ، شئونات و حوادث بزرگ و خطرناكى كه بر آنها گذشته ، سخن مىگويد . اما اين گونه نيست . لذا اينكه خداوند به ذكر اين مسأله در خصوص قوم لوط بسنده كرده ، مىرساند ، كه خداوند اراده فرموده كه از لوازم حادثه نتايجى بگيريم كه در بسيارى از زمينه‌هاى به عقيده ، شريعت يا مفاهيم اخلاقى و حياتى مربوط است . ( 2 ) بدون ترديد ما گرايش دوم را در پيش خواهيم گرفت و از همه اين لوازم ، جوانب و معانىاى كه قرآن اراده كرده با آن زندگى كنيم و در حكايت زن لوط و قومش بدان توجه نماييم ؛ بحث خواهيم كرد تا هر چه بيشتر و بيشتر از آن معرفت و شعور ، و ايمان و طهارت و صفا كسب كنيم . در اين قضيه معانى حياتى بسيار مهم مىبينيم كه بايد از آن آگاه شويم . اين قصه پس از توجه دادن به زشتى عملشان ، بيانگرى مبارزه طلبى قوى از سوى زن لوط عليه السّلام است . زنى كه از توانمنديهاى علمى و فكرى مطلوبى برخوردار نيست به مبارزه طلبى مردى پيامبر مىرود كه از همه قدرتها برخوردار است خصوصا قدرت مبارزه طلبى در زمينه اقناع . زن لوط عليه السّلام در مسأله‌اى به مبارزه شوهرش مىرود كه